۞إِنَّ ٱللَّهَ ٱصۡطَفَىٰٓ ءَادَمَ وَنُوحٗا وَءَالَ إِبۡرَٰهِيمَ وَءَالَ عِمۡرَٰنَ عَلَى ٱلۡعَٰلَمِينَ

به يقين الله تعالى آدم، و نوح، و خاندان ابراهيم و خاندان عمران را بر جهانيان [زمان شان] برگزيد

۞إِنَّآ أَوۡحَيۡنَآ إِلَيۡكَ كَمَآ أَوۡحَيۡنَآ إِلَىٰ نُوحٖ وَٱلنَّبِيِّـۧنَ مِنۢ بَعۡدِهِۦۚ وَأَوۡحَيۡنَآ إِلَىٰٓ إِبۡرَٰهِيمَ وَإِسۡمَٰعِيلَ وَإِسۡحَٰقَ وَيَعۡقُوبَ وَٱلۡأَسۡبَاطِ وَعِيسَىٰ وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَٰرُونَ وَسُلَيۡمَٰنَۚ وَءَاتَيۡنَا دَاوُۥدَ زَبُورٗا

[اي پيامبر] همانا ما به تو وحي فرستاديم، همان طوري كه به نوح و پيامبران بعد از او وحي فر ستاديم، و به ابراهيم، و اسماعيل، و اسحاق، و يعقوب، و نوادگان و عيسي، و ايوب، و يونس، و هارون، و سليمان، [نيز] وحي فرستاديم، و زبور را به داود داديم

وَوَهَبۡنَا لَهُۥٓ إِسۡحَٰقَ وَيَعۡقُوبَۚ كُلًّا هَدَيۡنَاۚ وَنُوحًا هَدَيۡنَا مِن قَبۡلُۖ وَمِن ذُرِّيَّتِهِۦ دَاوُۥدَ وَسُلَيۡمَٰنَ وَأَيُّوبَ وَيُوسُفَ وَمُوسَىٰ وَهَٰرُونَۚ وَكَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ

و اسحاق و يعقوب را برايش [ابراهيم] بخشيديم، و همه را هدايت كرديم، و نوح را پيشتر هدايت كرده بوديم، و از نسل او داود و سليمان، و ايوب و يوسف و موسي و هارون را [هدايت نموديم]، و نيكوكاران را اين گونه پاداش مي‌دهيم

لَقَدۡ أَرۡسَلۡنَا نُوحًا إِلَىٰ قَوۡمِهِۦ فَقَالَ يَٰقَوۡمِ ٱعۡبُدُواْ ٱللَّهَ مَا لَكُم مِّنۡ إِلَٰهٍ غَيۡرُهُۥٓ إِنِّيٓ أَخَافُ عَلَيۡكُمۡ عَذَابَ يَوۡمٍ عَظِيمٖ

همانا نوح را به سوي قومش فرستاديم، گفت: اي قوم من! الله را بپرستيد كه براي شما معبودي جز او وجود ندارد، من بر شما از عذاب روزي بزرگ مي‌ترسم

قَالَ ٱلۡمَلَأُ مِن قَوۡمِهِۦٓ إِنَّا لَنَرَىٰكَ فِي ضَلَٰلٖ مُّبِينٖ

بزرگان قومش گفتند: به راستي ما تو را در گمراهي آشكاري مي‌بينيم

قَالَ يَٰقَوۡمِ لَيۡسَ بِي ضَلَٰلَةٞ وَلَٰكِنِّي رَسُولٞ مِّن رَّبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ

گفت: اي قوم من! هيچ گونه گمراهي در من نيست، بلكه من فرستادة از جانب پروردگار جهانيان هستم

أُبَلِّغُكُمۡ رِسَٰلَٰتِ رَبِّي وَأَنصَحُ لَكُمۡ وَأَعۡلَمُ مِنَ ٱللَّهِ مَا لَا تَعۡلَمُونَ

پيامهاي پروردگارم را به شما مي‌رسانم، و به شما نصيحت مي‌كنم، و از [شريعت] الله من چيزهايي را مي‌دانم كه شما نمي‌دانيد

أَوَعَجِبۡتُمۡ أَن جَآءَكُمۡ ذِكۡرٞ مِّن رَّبِّكُمۡ عَلَىٰ رَجُلٖ مِّنكُمۡ لِيُنذِرَكُمۡ وَلِتَتَّقُواْ وَلَعَلَّكُمۡ تُرۡحَمُونَ

آيا از اين تعجب مي‌كنيد كه به ذريعة شخصي از خود شما تذكري از جانب پروردگار تان آمده باشد تا شما را بيم بدهد، تا اينكه پرهيزگاري نموده، و تا باشد كه مورد رحمت قرار بگيريد

فَكَذَّبُوهُ فَأَنجَيۡنَٰهُ وَٱلَّذِينَ مَعَهُۥ فِي ٱلۡفُلۡكِ وَأَغۡرَقۡنَا ٱلَّذِينَ كَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِنَآۚ إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَوۡمًا عَمِينَ

پس او را تكذيب نمودند، و[ما] او و كساني را كه در كشتي با وي بودند، نجات داديم، و كساني كه آيات ما را تكذيب نموده بودند، غرق نموديم؛ زيرا آنها مردم كور [دلي] بودند

۞وَٱتۡلُ عَلَيۡهِمۡ نَبَأَ نُوحٍ إِذۡ قَالَ لِقَوۡمِهِۦ يَٰقَوۡمِ إِن كَانَ كَبُرَ عَلَيۡكُم مَّقَامِي وَتَذۡكِيرِي بِـَٔايَٰتِ ٱللَّهِ فَعَلَى ٱللَّهِ تَوَكَّلۡتُ فَأَجۡمِعُوٓاْ أَمۡرَكُمۡ وَشُرَكَآءَكُمۡ ثُمَّ لَا يَكُنۡ أَمۡرُكُمۡ عَلَيۡكُمۡ غُمَّةٗ ثُمَّ ٱقۡضُوٓاْ إِلَيَّ وَلَا تُنظِرُونِ

و [اى پيامبر!] خبر نوح را بر آنان بخوان، آنگاه كه به قوم خود گفت: اي قوم من! اگر بودن من در ميان شما، و پند دادن من به آيات الله، بر شما گران آمده است، پس من بر الله توكل كردم، و شما همراه معبودان خود عزم خود را جزم كنيد، تا كار تان بر شما پوشيده نباشد، سپس آنچه را كه مي‌خواهيد در بارة من انجام دهيد، و به من مهلت ندهيد

فَإِن تَوَلَّيۡتُمۡ فَمَا سَأَلۡتُكُم مِّنۡ أَجۡرٍۖ إِنۡ أَجۡرِيَ إِلَّا عَلَى ٱللَّهِۖ وَأُمِرۡتُ أَنۡ أَكُونَ مِنَ ٱلۡمُسۡلِمِينَ

و اگر [از دعوت من] روي گردان شديد، من از شما مزدي نخواسته ‌ام، مزد من بر الله است، و امر شده ‌ام كه از مسلمانان باشم

فَكَذَّبُوهُ فَنَجَّيۡنَٰهُ وَمَن مَّعَهُۥ فِي ٱلۡفُلۡكِ وَجَعَلۡنَٰهُمۡ خَلَـٰٓئِفَ وَأَغۡرَقۡنَا ٱلَّذِينَ كَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِنَاۖ فَٱنظُرۡ كَيۡفَ كَانَ عَٰقِبَةُ ٱلۡمُنذَرِينَ

[قومش] او را تكذيب كردند، ما او و كساني را كه با او در كشتي بودند، نجات داديم، و آنان را جايگزين [گذشتگان] گردانيديم، و كساني را كه‌ آيات ما را تكذيب كردند، غرق ساختيم، پس بنگر كه سر انجام بيم داده شدگان چگونه بود

وَلَقَدۡ أَرۡسَلۡنَا نُوحًا إِلَىٰ قَوۡمِهِۦٓ إِنِّي لَكُمۡ نَذِيرٞ مُّبِينٌ

و به تحقيق كه نوح را به سوي قومش فرستاديم، [تا براي آنها بگويد:] من براي شما هشدار دهندة آشكاري هستم

أَن لَّا تَعۡبُدُوٓاْ إِلَّا ٱللَّهَۖ إِنِّيٓ أَخَافُ عَلَيۡكُمۡ عَذَابَ يَوۡمٍ أَلِيمٖ

كه جز الله ديگري را نپرستيد؛ زيرا من براي شما از عذاب روز دردناك مى ترسم

فَقَالَ ٱلۡمَلَأُ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مِن قَوۡمِهِۦ مَا نَرَىٰكَ إِلَّا بَشَرٗا مِّثۡلَنَا وَمَا نَرَىٰكَ ٱتَّبَعَكَ إِلَّا ٱلَّذِينَ هُمۡ أَرَاذِلُنَا بَادِيَ ٱلرَّأۡيِ وَمَا نَرَىٰ لَكُمۡ عَلَيۡنَا مِن فَضۡلِۭ بَلۡ نَظُنُّكُمۡ كَٰذِبِينَ

برزگانى از قومش كه كافر شده بودند گفتند: ما تو را جز بشري مانند خود نمي‌بينيم، و نمي‌بينيم كساني جز اراذل ما كه ساده لوح مي‌باشند، از تو پيروي كرده باشند، و به نظر ما نمي‌آيد كه بر ما فضيلتي داشته باشيد، بلكه يقين داريم كه شما دروغگوي هستيد

قَالَ يَٰقَوۡمِ أَرَءَيۡتُمۡ إِن كُنتُ عَلَىٰ بَيِّنَةٖ مِّن رَّبِّي وَءَاتَىٰنِي رَحۡمَةٗ مِّنۡ عِندِهِۦ فَعُمِّيَتۡ عَلَيۡكُمۡ أَنُلۡزِمُكُمُوهَا وَأَنتُمۡ لَهَا كَٰرِهُونَ

[نوح] گفت: اي قوم من! برايم بگوييد كه اگر از سوي پروردگارم حجت روشني آورده باشم، و برايم از نزد خود رحمتي بخشيده باشد كه بر شما مخفي مانده باشد، آيا اگر از آن كراهت داشته باشيد، ما مي‌توانيم شما را به پذيرفتن آن مجبور سازيم

وَيَٰقَوۡمِ لَآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ مَالًاۖ إِنۡ أَجۡرِيَ إِلَّا عَلَى ٱللَّهِۚ وَمَآ أَنَا۠ بِطَارِدِ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْۚ إِنَّهُم مُّلَٰقُواْ رَبِّهِمۡ وَلَٰكِنِّيٓ أَرَىٰكُمۡ قَوۡمٗا تَجۡهَلُونَ

و اي قوم من! در برابر [رساندن پيام الله] از شما مالي نمي‌طلبم، مزد من جز بر الله نيست، و من كساني را كه ايمان آورده اند، از خود نمي‌رانم، آنان پروردگار خويش را ملاقات خواهند كرد، ولي من شما را مردم جاهلي مي‌بينم

وَيَٰقَوۡمِ مَن يَنصُرُنِي مِنَ ٱللَّهِ إِن طَرَدتُّهُمۡۚ أَفَلَا تَذَكَّرُونَ

و اي قوم من! اگر اينها را از نزد خود برانم، چه كسي مرا در برابر الله ياري خواهد داد، آيا پند نمي‌گيريد

وَلَآ أَقُولُ لَكُمۡ عِندِي خَزَآئِنُ ٱللَّهِ وَلَآ أَعۡلَمُ ٱلۡغَيۡبَ وَلَآ أَقُولُ إِنِّي مَلَكٞ وَلَآ أَقُولُ لِلَّذِينَ تَزۡدَرِيٓ أَعۡيُنُكُمۡ لَن يُؤۡتِيَهُمُ ٱللَّهُ خَيۡرًاۖ ٱللَّهُ أَعۡلَمُ بِمَا فِيٓ أَنفُسِهِمۡ إِنِّيٓ إِذٗا لَّمِنَ ٱلظَّـٰلِمِينَ

و به شما نمي‌گويم كه گنجهاي الله در نزد من است، و من غيب را [نيز] نمي‌دانم، و نمي‌گويم كه من فرشته مي‌باشم، و نمي‌گويم كساني كه به نظر شما حقير مي‌آيند، الله براي آنها خيري نمي‌دهد، الله به ما فى الضمير آنها دانا تر است، [وا گر آنها را از نزد خود برانم] در اين صورت به يقين از ستمكاران خواهم بود

قَالُواْ يَٰنُوحُ قَدۡ جَٰدَلۡتَنَا فَأَكۡثَرۡتَ جِدَٰلَنَا فَأۡتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّـٰدِقِينَ

[قوم نوح] گفتند: اي نوح! به تحقيق كه با ما مجادله كردي، و مجادله را از حد گذراندي، پس اگر راست مي‌گويي آنچه را كه به ما وعده مي‌دهي، بياوريد

قَالَ إِنَّمَا يَأۡتِيكُم بِهِ ٱللَّهُ إِن شَآءَ وَمَآ أَنتُم بِمُعۡجِزِينَ

[نوح] گفت: تنها الله است كه اگر بخواهد، آن را بر سر شما مي‌آورد، و شما مانع آوردنش شده نمي‌توانيد

وَلَا يَنفَعُكُمۡ نُصۡحِيٓ إِنۡ أَرَدتُّ أَنۡ أَنصَحَ لَكُمۡ إِن كَانَ ٱللَّهُ يُرِيدُ أَن يُغۡوِيَكُمۡۚ هُوَ رَبُّكُمۡ وَإِلَيۡهِ تُرۡجَعُونَ

و اگر خواسته باشم براي شما نصيحت كنم، در صورتي كه الله ارادة گمراهي شما را داشته باشد، نصيحت من براي شما فائدة ندارد، او پروردگار شما است، و به سوي او بازگردانده مي‌شويد

أَمۡ يَقُولُونَ ٱفۡتَرَىٰهُۖ قُلۡ إِنِ ٱفۡتَرَيۡتُهُۥ فَعَلَيَّ إِجۡرَامِي وَأَنَا۠ بَرِيٓءٞ مِّمَّا تُجۡرِمُونَ

آيا [مشركان] مي‌گويند: [پيامبر] اين [قرآن] را از خود افتراء كرده است، [اى پيامبر!] بگو: اگر آن را افتراء كرده باشم، گناه من بر خود من مي‌باشد، و من از گناهاني كه شما مي‌كنيد بيزارم

وَأُوحِيَ إِلَىٰ نُوحٍ أَنَّهُۥ لَن يُؤۡمِنَ مِن قَوۡمِكَ إِلَّا مَن قَدۡ ءَامَنَ فَلَا تَبۡتَئِسۡ بِمَا كَانُواْ يَفۡعَلُونَ

و به نوح وحي شد كه از قوم تو جز آنان كه ايمان آورده اند، ديگر كسي ايمان نمي‌آورد، بناء بر اين، به سبب آنچه كه مي‌كنند اندوهگين مباش

وَٱصۡنَعِ ٱلۡفُلۡكَ بِأَعۡيُنِنَا وَوَحۡيِنَا وَلَا تُخَٰطِبۡنِي فِي ٱلَّذِينَ ظَلَمُوٓاْ إِنَّهُم مُّغۡرَقُونَ

و كشتي را زير نظر ما و به وحي ما بساز، و در بارة كساني كه ستم كرده اند، با من سخن مگو، زيرا آنان غرق شدني هستند

وَيَصۡنَعُ ٱلۡفُلۡكَ وَكُلَّمَا مَرَّ عَلَيۡهِ مَلَأٞ مِّن قَوۡمِهِۦ سَخِرُواْ مِنۡهُۚ قَالَ إِن تَسۡخَرُواْ مِنَّا فَإِنَّا نَسۡخَرُ مِنكُمۡ كَمَا تَسۡخَرُونَ

و [نوح] كشتي را مي‌ساخت، و هرگاه گروهي از اشرافيان قومش بر او مي‌گذشتند، او را مسخره مي‌كردند، [نوح] مي‌گفت: اگر ما را مسخره مي‌كنيد، ما نيز شما را مسخره خواهيم كرد همان گونه كه شما [مرا] مسخره مي‌كنيد

فَسَوۡفَ تَعۡلَمُونَ مَن يَأۡتِيهِ عَذَابٞ يُخۡزِيهِ وَيَحِلُّ عَلَيۡهِ عَذَابٞ مُّقِيمٌ

پس به زودي خواهيد دانست كه عذاب بر سر چه كسي مي‌آيد كه او را خوار سازد، و عذاب دائمي بر او نازل مي‌شود

حَتَّىٰٓ إِذَا جَآءَ أَمۡرُنَا وَفَارَ ٱلتَّنُّورُ قُلۡنَا ٱحۡمِلۡ فِيهَا مِن كُلّٖ زَوۡجَيۡنِ ٱثۡنَيۡنِ وَأَهۡلَكَ إِلَّا مَن سَبَقَ عَلَيۡهِ ٱلۡقَوۡلُ وَمَنۡ ءَامَنَۚ وَمَآ ءَامَنَ مَعَهُۥٓ إِلَّا قَلِيلٞ

تا اينكه امر ما آمد، [و آب] از تنور فواره زد، [به نوح] گفتيم: از هر نوعي [از حيوانات] يك جفت، و خانواده ات را جز كسي كه وعدة [هلاكش] قبلا داده شده است و مؤمنان را [با خود] بردار، و با او جز عدة اندكي ايمان نياورده بودند.[1]

۞وَقَالَ ٱرۡكَبُواْ فِيهَا بِسۡمِ ٱللَّهِ مَجۡرٜىٰهَا وَمُرۡسَىٰهَآۚ إِنَّ رَبِّي لَغَفُورٞ رَّحِيمٞ

و گفت: سوار شويد كه رفتن و ايستادن [كشتي] به نام الله است، به يقين پروردگارم آمرزندة‌ مهربان است

وَهِيَ تَجۡرِي بِهِمۡ فِي مَوۡجٖ كَٱلۡجِبَالِ وَنَادَىٰ نُوحٌ ٱبۡنَهُۥ وَكَانَ فِي مَعۡزِلٖ يَٰبُنَيَّ ٱرۡكَب مَّعَنَا وَلَا تَكُن مَّعَ ٱلۡكَٰفِرِينَ

و كشتي آنان را در ميان امواجي كه مانند كوه‌ها بود مي‌برد، و نوح پسر خود را كه در كناري بود، نداء كرد كه: اي پسرم، با ما سوار شو، و با كافران مباش