وَإِذَا سَمِعُواْ مَآ أُنزِلَ إِلَى ٱلرَّسُولِ تَرَىٰٓ أَعۡيُنَهُمۡ تَفِيضُ مِنَ ٱلدَّمۡعِ مِمَّا عَرَفُواْ مِنَ ٱلۡحَقِّۖ يَقُولُونَ رَبَّنَآ ءَامَنَّا فَٱكۡتُبۡنَا مَعَ ٱلشَّـٰهِدِينَ

و چون آنچه را كه بر پيامبر نازل شده است بشنوند، مي‌بيني كه به سبب آنچه كه از حق شناخته‌ اند، از چشمان شان اشك جاري مي‌گردد، مي‌گويند: پروردگارا! ايمان آورديم، پس ما را در زمرة شاهدان بنويس

وَمَا لَنَا لَا نُؤۡمِنُ بِٱللَّهِ وَمَا جَآءَنَا مِنَ ٱلۡحَقِّ وَنَطۡمَعُ أَن يُدۡخِلَنَا رَبُّنَا مَعَ ٱلۡقَوۡمِ ٱلصَّـٰلِحِينَ

اينها گفتند: و ما را چه شده است كه به الله، و به آنچه كه از حق براي مان آمده است، ايمان نياوريم، و اميدواريم كه پروردگار ما، ماها را در زمرة صالحان در آورد

وَإِذَا قِيلَ لَهُمۡ تَعَالَوۡاْ إِلَىٰ مَآ أَنزَلَ ٱللَّهُ وَإِلَى ٱلرَّسُولِ قَالُواْ حَسۡبُنَا مَا وَجَدۡنَا عَلَيۡهِ ءَابَآءَنَآۚ أَوَلَوۡ كَانَ ءَابَآؤُهُمۡ لَا يَعۡلَمُونَ شَيۡـٔٗا وَلَا يَهۡتَدُونَ

و چون براي آنها گفته شود به سوي آنچه كه الله نازل كرده است، و به سوي پيامبر بياييد، مي‌گويند: آنچه كه پدران خود را بر آن يافته‎ايم، براي ما بس است، آيا [چنين مي‌گويند] اگر چه پدران شان نه چيزي را مي‌دانستند، و نه هدايت شده بودند

وَلَوۡ نَزَّلۡنَا عَلَيۡكَ كِتَٰبٗا فِي قِرۡطَاسٖ فَلَمَسُوهُ بِأَيۡدِيهِمۡ لَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوٓاْ إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا سِحۡرٞ مُّبِينٞ

و [اى پيامبر!] اگر بر تو كتابي را كه بر كاغذي نوشته شده باشد، نازل كنيم، و [مشركان] آن را با دستهاي خود لمس كنند، به يقين كساني كه كافر شده ‎اند مي‌گويند: اين جز سحر آشكار چيز ديگري نيست

وَلَوۡ تَرَىٰٓ إِذۡ وُقِفُواْ عَلَىٰ رَبِّهِمۡۚ قَالَ أَلَيۡسَ هَٰذَا بِٱلۡحَقِّۚ قَالُواْ بَلَىٰ وَرَبِّنَاۚ قَالَ فَذُوقُواْ ٱلۡعَذَابَ بِمَا كُنتُمۡ تَكۡفُرُونَ

و اگر آنها را وقتي كه در پيشگاه پروردگار شان بازداشته مي‌شوند ببيني، و الله بگويد: آيا اين [چيزي را كه اكنون مي‌بينيد] حق نيست، مي‌گويند: چرا [حق نيست، بلكه] به پروردگار ما قسم كه حق است، مي‌گويد: پس به سبب آنكه كفر مي‌ورزيديد، اين عذاب را بچشيد

وَهَٰذَا كِتَٰبٌ أَنزَلۡنَٰهُ مُبَارَكٞ مُّصَدِّقُ ٱلَّذِي بَيۡنَ يَدَيۡهِ وَلِتُنذِرَ أُمَّ ٱلۡقُرَىٰ وَمَنۡ حَوۡلَهَاۚ وَٱلَّذِينَ يُؤۡمِنُونَ بِٱلۡأٓخِرَةِ يُؤۡمِنُونَ بِهِۦۖ وَهُمۡ عَلَىٰ صَلَاتِهِمۡ يُحَافِظُونَ

و اين كتاب [قرآن مجيد] را كه مبارك بوده و تصديق كنندة [كتابهاي] پيشين است، نازل كرديم، تا [مردم] مكه و اطراف آن را بيم بدهي، و كساني كه به آخرت ايمان دارند، به آن ايمان مي‌آورند، و بر نمازهاي خود مواظبت مي‌كنند

أَفَغَيۡرَ ٱللَّهِ أَبۡتَغِي حَكَمٗا وَهُوَ ٱلَّذِيٓ أَنزَلَ إِلَيۡكُمُ ٱلۡكِتَٰبَ مُفَصَّلٗاۚ وَٱلَّذِينَ ءَاتَيۡنَٰهُمُ ٱلۡكِتَٰبَ يَعۡلَمُونَ أَنَّهُۥ مُنَزَّلٞ مِّن رَّبِّكَ بِٱلۡحَقِّۖ فَلَا تَكُونَنَّ مِنَ ٱلۡمُمۡتَرِينَ

[اي پيامبر! بگو:] آيا غير الله را به داوري طلب كنم؟ و حال آنكه او كتاب را به طور مفصل به سوي شما نازل كرده است، و كساني كه براي آنها كتاب داده ‌ايم، مي‌دانند كه اين [قرآن كريم] از طرف پروردگار تو به حق نازل شده است، پس هرگز از ترديد كنندگان مباش

وَهَٰذَا كِتَٰبٌ أَنزَلۡنَٰهُ مُبَارَكٞ فَٱتَّبِعُوهُ وَٱتَّقُواْ لَعَلَّكُمۡ تُرۡحَمُونَ

و اين [قرآن] كتاب مباركي است كه آن را نازل ساختيم، پس [بايد] از اين كتاب پيروي كنيد، و پرهيزگاري نماييد، تا باشد كه مورد رحمت [الهي] قرار بگيريد

كِتَٰبٌ أُنزِلَ إِلَيۡكَ فَلَا يَكُن فِي صَدۡرِكَ حَرَجٞ مِّنۡهُ لِتُنذِرَ بِهِۦ وَذِكۡرَىٰ لِلۡمُؤۡمِنِينَ

[اين قرآن] كتابي است كه بر تو نازل شده است، پس نبايد از آن در سينه‌ات تنگي و حَرَجِي باشد، تا به اين [كتاب مردم] را بيم بدهي، و براي مؤمنان تذكري باشد

وَٱلَّذِينَ يُمَسِّكُونَ بِٱلۡكِتَٰبِ وَأَقَامُواْ ٱلصَّلَوٰةَ إِنَّا لَا نُضِيعُ أَجۡرَ ٱلۡمُصۡلِحِينَ

و كساني كه [به كتاب الله] تمسك مي‌جويند، و نماز را بر پا مي‌دارند، ما پاداش اشخاص صالح را ضايع نمي‌كنيم

إِنَّ وَلِـِّۧيَ ٱللَّهُ ٱلَّذِي نَزَّلَ ٱلۡكِتَٰبَۖ وَهُوَ يَتَوَلَّى ٱلصَّـٰلِحِينَ

[بگو]: همانا كارساز من پروردگارى است كه اين كتاب [قرآن كريم] را نازل كرد، و او كارساز شايستگان است

وَإِذَا لَمۡ تَأۡتِهِم بِـَٔايَةٖ قَالُواْ لَوۡلَا ٱجۡتَبَيۡتَهَاۚ قُلۡ إِنَّمَآ أَتَّبِعُ مَا يُوحَىٰٓ إِلَيَّ مِن رَّبِّيۚ هَٰذَا بَصَآئِرُ مِن رَّبِّكُمۡ وَهُدٗى وَرَحۡمَةٞ لِّقَوۡمٖ يُؤۡمِنُونَ

و هرگاه معجزة براي شان نياوري مي‌گويند: چرا [آن معجزه را] از خود برنگزيدي؟ [اى پيامبر!] بگو! تنها چيزي را پيروي مي‌كنم كه از طرف پروردگارم به من وحي مي‌شود، اين [قرآن كريم] بينشهايی از سوي پروردگار تان است، و براي مردمي كه ايمان مي‌آورند، هدايت و رحمتي مي‌باشد

وَإِذَا قُرِئَ ٱلۡقُرۡءَانُ فَٱسۡتَمِعُواْ لَهُۥ وَأَنصِتُواْ لَعَلَّكُمۡ تُرۡحَمُونَ

و چون قرآن خوانده شود، به آن گوش فرا دهيد، و خاموش باشيد، تا باشد كه مورد رحمت قرار گيريد

إِنَّمَا ٱلۡمُؤۡمِنُونَ ٱلَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ ٱللَّهُ وَجِلَتۡ قُلُوبُهُمۡ وَإِذَا تُلِيَتۡ عَلَيۡهِمۡ ءَايَٰتُهُۥ زَادَتۡهُمۡ إِيمَٰنٗا وَعَلَىٰ رَبِّهِمۡ يَتَوَكَّلُونَ

جز اين نيست كه مؤمنان كساني هستند كه چون الله ياد شود، دلهاي شان به ترس [و لرزه] مي افتد، و چون آياتش بر آنها خوانده شود، بر ايمان شان مي‌افزايد، و بر پروردگار خود توكل مي كنند

وَإِذَا تُتۡلَىٰ عَلَيۡهِمۡ ءَايَٰتُنَا قَالُواْ قَدۡ سَمِعۡنَا لَوۡ نَشَآءُ لَقُلۡنَا مِثۡلَ هَٰذَآ إِنۡ هَٰذَآ إِلَّآ أَسَٰطِيرُ ٱلۡأَوَّلِينَ

و چون آيات ما بر آنها تلاوت شود، مي‌گويند: به تحقيق كه شنيديم، [و] اگر بخواهيم، ما هم مانند آنرا خواهيم گفت، اين [آيات قرآني] جز افسانه هاي پيشينيان نيست

وَإِذَا مَآ أُنزِلَتۡ سُورَةٞ فَمِنۡهُم مَّن يَقُولُ أَيُّكُمۡ زَادَتۡهُ هَٰذِهِۦٓ إِيمَٰنٗاۚ فَأَمَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ فَزَادَتۡهُمۡ إِيمَٰنٗا وَهُمۡ يَسۡتَبۡشِرُونَ

و چون سورة نازل شود، بعضي از آنها مي‌گويند: اين سوره بر ايمان كدام يك از شما افزود؟ اما كساني كه ايمان آورده ‌اند، يقينا بر ايمان شان افزوده است، و آنان شادماني مي‌كنند

وَأَمَّا ٱلَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٞ فَزَادَتۡهُمۡ رِجۡسًا إِلَىٰ رِجۡسِهِمۡ وَمَاتُواْ وَهُمۡ كَٰفِرُونَ

و اما كساني كه در دلهاي شان مرض است، [نزول آن سوره] پليدي بر پليدي شان افزود، و در حال كفر مردند

وَإِذَا مَآ أُنزِلَتۡ سُورَةٞ نَّظَرَ بَعۡضُهُمۡ إِلَىٰ بَعۡضٍ هَلۡ يَرَىٰكُم مِّنۡ أَحَدٖ ثُمَّ ٱنصَرَفُواْۚ صَرَفَ ٱللَّهُ قُلُوبَهُم بِأَنَّهُمۡ قَوۡمٞ لَّا يَفۡقَهُونَ

و چون سورة نازل شود، بعضي از آنان به [طرف] بعضي ديگر نگاه مي‎كنند، [و مي‌گويند] آيا كسي شما را مي‌بيند، بعد از آن بر مي‌گردند، الله دلهاي شان را [از راه حق] منصرف ساخته است؛ زيرا آنان مردمي هستند كه نمي‌فهمند

وَإِذَا تُتۡلَىٰ عَلَيۡهِمۡ ءَايَاتُنَا بَيِّنَٰتٖ قَالَ ٱلَّذِينَ لَا يَرۡجُونَ لِقَآءَنَا ٱئۡتِ بِقُرۡءَانٍ غَيۡرِ هَٰذَآ أَوۡ بَدِّلۡهُۚ قُلۡ مَا يَكُونُ لِيٓ أَنۡ أُبَدِّلَهُۥ مِن تِلۡقَآيِٕ نَفۡسِيٓۖ إِنۡ أَتَّبِعُ إِلَّا مَا يُوحَىٰٓ إِلَيَّۖ إِنِّيٓ أَخَافُ إِنۡ عَصَيۡتُ رَبِّي عَذَابَ يَوۡمٍ عَظِيمٖ

و چون آيات آشكار ما بر آنان تلاوت شود، كساني كه به لقاي ما اميدي ندارند، مي‌گويند: غير از اين، قرآن ديگري بياور، و يا آن را تغيير بده، [اي پيامبر] بگو! من حق ندارم تا آن را از پيش خود تغيير بدهم، من جز آنچه كه بر من وحي مي‌شود، از چيز ديگري پيروي نمي‌كنم؛ زيرا من اگر از پروردگارم نافرماني كنم، از عذاب روز بزرگى مي‌ترسم

قُل لَّوۡ شَآءَ ٱللَّهُ مَا تَلَوۡتُهُۥ عَلَيۡكُمۡ وَلَآ أَدۡرَىٰكُم بِهِۦۖ فَقَدۡ لَبِثۡتُ فِيكُمۡ عُمُرٗا مِّن قَبۡلِهِۦٓۚ أَفَلَا تَعۡقِلُونَ

بگو! اگر الله مي‌خواست، من آن را بر شما تلاوت نمي‌كردم، و نه هم او شما را به آن آگاه مي‌كرد، به يقين كه پيش از اين عمري در ميان شما بودم، آيا نمي‌انديشيد

وَمَا كَانَ هَٰذَا ٱلۡقُرۡءَانُ أَن يُفۡتَرَىٰ مِن دُونِ ٱللَّهِ وَلَٰكِن تَصۡدِيقَ ٱلَّذِي بَيۡنَ يَدَيۡهِ وَتَفۡصِيلَ ٱلۡكِتَٰبِ لَا رَيۡبَ فِيهِ مِن رَّبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ

و اين طور نيست كه اين قرآن از سوي غير الله به دروغ ساخته شده باشد، بلكه تصديق كنندة [كتابهايي است] كه پيش از آن بوده اند، و تفصيل [آن] كتاب است، [و] شكي در آن نيست، [و] از طرف پروردگار جهانيان است

أَمۡ يَقُولُونَ ٱفۡتَرَىٰهُۖ قُلۡ فَأۡتُواْ بِسُورَةٖ مِّثۡلِهِۦ وَٱدۡعُواْ مَنِ ٱسۡتَطَعۡتُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ إِن كُنتُمۡ صَٰدِقِينَ

آيا مي‌گويند: آن را [از خود] افترا كرده است؟ بگو: اگر راست مي‌گوييد، [يك] سورة همانند آن را بياوريد، و جز الله هر كسي را كه مي‌توانيد به [كمك] بخوانيد

فَإِن كُنتَ فِي شَكّٖ مِّمَّآ أَنزَلۡنَآ إِلَيۡكَ فَسۡـَٔلِ ٱلَّذِينَ يَقۡرَءُونَ ٱلۡكِتَٰبَ مِن قَبۡلِكَۚ لَقَدۡ جَآءَكَ ٱلۡحَقُّ مِن رَّبِّكَ فَلَا تَكُونَنَّ مِنَ ٱلۡمُمۡتَرِينَ

و اگر در آنچه بر تو نازل كرديم، در شك هستي، پس از كساني كه پيش از تو كتاب [آسماني] را مي‌خواندند، بپرس، به يقين كه حق از جانب پروردگار تو بر تو نازل شده است، پس از شك كنندگان مباش

الٓرۚ كِتَٰبٌ أُحۡكِمَتۡ ءَايَٰتُهُۥ ثُمَّ فُصِّلَتۡ مِن لَّدُنۡ حَكِيمٍ خَبِيرٍ

الف، لام، را[1]، اين كتابي است که آيات آن استوار شد، و سپس از جانب ذات با حكمت آگاه بيان گرديد

أَمۡ يَقُولُونَ ٱفۡتَرَىٰهُۖ قُلۡ فَأۡتُواْ بِعَشۡرِ سُوَرٖ مِّثۡلِهِۦ مُفۡتَرَيَٰتٖ وَٱدۡعُواْ مَنِ ٱسۡتَطَعۡتُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ إِن كُنتُمۡ صَٰدِقِينَ

يا مي‌گويند: ‌اين [قرآن] را از خود افتراء كرده است، بگو: اگر راست مي‌گوييد، پس شما هم ده سوره همانند آن را از خود افتراء كرده و بياوريد، و هر كسي را كه به غير از الله مي‌توانيد، [به كمك خود] بطلبيد

فَإِلَّمۡ يَسۡتَجِيبُواْ لَكُمۡ فَٱعۡلَمُوٓاْ أَنَّمَآ أُنزِلَ بِعِلۡمِ ٱللَّهِ وَأَن لَّآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَۖ فَهَلۡ أَنتُم مُّسۡلِمُونَ

و اگر جواب شما را ندادند، پس بدانيد كه [قرآن] به علم الله نازل شده است، و اينكه جز او معبود [بر حقي] وجود ندارد، پس آيا شما مسلمان مي‌شويد

أَفَمَن كَانَ عَلَىٰ بَيِّنَةٖ مِّن رَّبِّهِۦ وَيَتۡلُوهُ شَاهِدٞ مِّنۡهُ وَمِن قَبۡلِهِۦ كِتَٰبُ مُوسَىٰٓ إِمَامٗا وَرَحۡمَةًۚ أُوْلَـٰٓئِكَ يُؤۡمِنُونَ بِهِۦۚ وَمَن يَكۡفُرۡ بِهِۦ مِنَ ٱلۡأَحۡزَابِ فَٱلنَّارُ مَوۡعِدُهُۥۚ فَلَا تَكُ فِي مِرۡيَةٖ مِّنۡهُۚ إِنَّهُ ٱلۡحَقُّ مِن رَّبِّكَ وَلَٰكِنَّ أَكۡثَرَ ٱلنَّاسِ لَا يُؤۡمِنُونَ

آيا كسي كه از جانب پروردگارش با دليل روشني مؤيد است، و به دنبال آن شاهدي از جانب او باشد، و پيش از آن كتاب موسي كه امام و رحمت بود، [به آن شهادت داد]، اين گروه به آن ايمان مي‌آورند، و هر كسى از احزاب كه به آن كفر ورزد، پس آتش [دوزخ] وعده گاه او است، لذا ترديدي نداشته باش كه آن [قرآن كريم] حق [بوده و] از جانب پروردگار تو است ولي [با آنهم] بيشتر مردم ايمان نمي‌آوردند

إِنَّآ أَنزَلۡنَٰهُ قُرۡءَٰنًا عَرَبِيّٗا لَّعَلَّكُمۡ تَعۡقِلُونَ

ما آنرا قرآني عربي نازل كرديم، تا باشد كه بينديشيد

نَحۡنُ نَقُصُّ عَلَيۡكَ أَحۡسَنَ ٱلۡقَصَصِ بِمَآ أَوۡحَيۡنَآ إِلَيۡكَ هَٰذَا ٱلۡقُرۡءَانَ وَإِن كُنتَ مِن قَبۡلِهِۦ لَمِنَ ٱلۡغَٰفِلِينَ

[اي پيامبر!] ما نيكوترين داستان را به وحي كردن اين قرآن بر تو حكايت مي‌كنيم، و گر چه پيش از [نزول] آن از بي‌خبران بودي

لَقَدۡ كَانَ فِي قَصَصِهِمۡ عِبۡرَةٞ لِّأُوْلِي ٱلۡأَلۡبَٰبِۗ مَا كَانَ حَدِيثٗا يُفۡتَرَىٰ وَلَٰكِن تَصۡدِيقَ ٱلَّذِي بَيۡنَ يَدَيۡهِ وَتَفۡصِيلَ كُلِّ شَيۡءٖ وَهُدٗى وَرَحۡمَةٗ لِّقَوۡمٖ يُؤۡمِنُونَ

به يقين در سرگذشت آنان براي خردمندان عبرتي است، [اين قرآن] سخني نيست كه به دورغ ساخته شده باشد، بلكه تصديق كنندة كتابهايي است كه پيش از آن است، [تورات و انجيل] و بيانگر هر چيز بوده، و هدايت، و رحمتي براي مردمي است كه ايمان مي‌آورند