وَٱذۡكُرۡنَ مَا يُتۡلَىٰ فِي بُيُوتِكُنَّ مِنۡ ءَايَٰتِ ٱللَّهِ وَٱلۡحِكۡمَةِۚ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ لَطِيفًا خَبِيرًا

و آنچه را كه در خانه هاي تان از آيات الله، و حكمت خوانده مي‌شود، به ياد داشته باشيد، بي گمان الله لطيف آگاه است

وَيَرَى ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡعِلۡمَ ٱلَّذِيٓ أُنزِلَ إِلَيۡكَ مِن رَّبِّكَ هُوَ ٱلۡحَقَّ وَيَهۡدِيٓ إِلَىٰ صِرَٰطِ ٱلۡعَزِيزِ ٱلۡحَمِيدِ

و كساني كه به آنان علم داده شده است، مي‌دانند اين [كتابي] كه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده است، حق است، و به سوي ذات توانمندي كه سزاوار حمد است هدايت مي‌كند.

وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ لَن نُّؤۡمِنَ بِهَٰذَا ٱلۡقُرۡءَانِ وَلَا بِٱلَّذِي بَيۡنَ يَدَيۡهِۗ وَلَوۡ تَرَىٰٓ إِذِ ٱلظَّـٰلِمُونَ مَوۡقُوفُونَ عِندَ رَبِّهِمۡ يَرۡجِعُ بَعۡضُهُمۡ إِلَىٰ بَعۡضٍ ٱلۡقَوۡلَ يَقُولُ ٱلَّذِينَ ٱسۡتُضۡعِفُواْ لِلَّذِينَ ٱسۡتَكۡبَرُواْ لَوۡلَآ أَنتُمۡ لَكُنَّا مُؤۡمِنِينَ

و كساني كه كافر شدند، گفتند: هرگز نه به اين قرآن ايمان مي‌آوريم، و نه به كتابهايي كه پيش از آن بوده است، و اگر ستمگران را هنگامي كه به حضور پروردگار شان نگهداشته شده اند، مشاهده نمايي، [از حال آنها تعجب مي‌كني] عدة از آنان سخن عدة ديگري را رد مي‌كند، و مستضعفان به مستكبران مي‌گويند: اگر شما نمي‌بوديد، ما ايمان مي‌آورديم.

وَإِذَا تُتۡلَىٰ عَلَيۡهِمۡ ءَايَٰتُنَا بَيِّنَٰتٖ قَالُواْ مَا هَٰذَآ إِلَّا رَجُلٞ يُرِيدُ أَن يَصُدَّكُمۡ عَمَّا كَانَ يَعۡبُدُ ءَابَآؤُكُمۡ وَقَالُواْ مَا هَٰذَآ إِلَّآ إِفۡكٞ مُّفۡتَرٗىۚ وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ لِلۡحَقِّ لَمَّا جَآءَهُمۡ إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا سِحۡرٞ مُّبِينٞ

و چون آيات واضح ما بر آنان خوانده شود، مي‌گويند: اين [پيامبر] شخص ديگري جز اين نيست كه مي‌خواهد شما را از آنچه كه پدران شما عبادت مي‌كردند باز دارد، و گفتند: اين [قرآن] جز سخن دروغي نيست كه [به الله] افتراء شده است، و كساني كه كافر شدند، چون حق به آنان رسيد، گفتند: اين [قرآن] سحر آشكاري بيش نيست.

إِنَّ ٱلَّذِينَ يَتۡلُونَ كِتَٰبَ ٱللَّهِ وَأَقَامُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَأَنفَقُواْ مِمَّا رَزَقۡنَٰهُمۡ سِرّٗا وَعَلَانِيَةٗ يَرۡجُونَ تِجَٰرَةٗ لَّن تَبُورَ

به يقين كساني كه كتاب الله را تلاوت مي‌كنند، و نماز را برپا مي‌دارند، و از آنچه كه به آنان روزي داده ايم، پنهان و آشكار انفاق مي‌كنند، اميد به تجارتي دارند كه هرگز زيان نمي‌كند

وَٱلَّذِيٓ أَوۡحَيۡنَآ إِلَيۡكَ مِنَ ٱلۡكِتَٰبِ هُوَ ٱلۡحَقُّ مُصَدِّقٗا لِّمَا بَيۡنَ يَدَيۡهِۗ إِنَّ ٱللَّهَ بِعِبَادِهِۦ لَخَبِيرُۢ بَصِيرٞ

و [اي پيامبر] آنچه را كه از كتاب [قرآن] به تو وحي كرديم، حق است، كه تصديق كنندة [كتابهايي است] كه پيش از آن بوده است، به درستى الله به [حال] بندگان آگاه بينا است

تَنزِيلَ ٱلۡعَزِيزِ ٱلرَّحِيمِ

[اين قرآن] نازل شده از طرف [الله] پیروزمند مهربان است

كِتَٰبٌ أَنزَلۡنَٰهُ إِلَيۡكَ مُبَٰرَكٞ لِّيَدَّبَّرُوٓاْ ءَايَٰتِهِۦ وَلِيَتَذَكَّرَ أُوْلُواْ ٱلۡأَلۡبَٰبِ

اين [قرآن] كتاب مباركي است كه بر تو نازل كرديم، تا در بارة آياتش بينديشند، و تا خردمندان پند بگيرند

تَنزِيلُ ٱلۡكِتَٰبِ مِنَ ٱللَّهِ ٱلۡعَزِيزِ ٱلۡحَكِيمِ

نزول اين كتاب [قرآن كريم] از طرف الله پيروزمند با حكمت است

إِنَّآ أَنزَلۡنَآ إِلَيۡكَ ٱلۡكِتَٰبَ بِٱلۡحَقِّ فَٱعۡبُدِ ٱللَّهَ مُخۡلِصٗا لَّهُ ٱلدِّينَ

[اي پيامبر!] همانا ما اين كتاب را بر تو به حق نازل كرديم، پس الله را پرستش كن، و دين را خالص براي او بگردان

ٱللَّهُ نَزَّلَ أَحۡسَنَ ٱلۡحَدِيثِ كِتَٰبٗا مُّتَشَٰبِهٗا مَّثَانِيَ تَقۡشَعِرُّ مِنۡهُ جُلُودُ ٱلَّذِينَ يَخۡشَوۡنَ رَبَّهُمۡ ثُمَّ تَلِينُ جُلُودُهُمۡ وَقُلُوبُهُمۡ إِلَىٰ ذِكۡرِ ٱللَّهِۚ ذَٰلِكَ هُدَى ٱللَّهِ يَهۡدِي بِهِۦ مَن يَشَآءُۚ وَمَن يُضۡلِلِ ٱللَّهُ فَمَا لَهُۥ مِنۡ هَادٍ

الله بهترين سخن را نازل كرده است، و آن كتابي است كه [آياتش در فصاحت و بلاغت و متانت] مشابه [يكديگر بوده] و مكرر است، و از تلاوت آن، پوست بر تن كساني كه از پروردگار شان مي‌ترسند، به لرزه در مي‌آيد، بعد از آن، از ياد آوري نام الله، پوستها، و دلهاي شان، [آرام مي‌گيرد] و نرم مي‌شود، اين هدايت الهي است، كه هر كس را بخواهد به وسيلة آن هدايت مي‌كند، و كسي را كه الله گمراه سازد، برايش هدايت كنندة نيست

إِنَّآ أَنزَلۡنَا عَلَيۡكَ ٱلۡكِتَٰبَ لِلنَّاسِ بِٱلۡحَقِّۖ فَمَنِ ٱهۡتَدَىٰ فَلِنَفۡسِهِۦۖ وَمَن ضَلَّ فَإِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيۡهَاۖ وَمَآ أَنتَ عَلَيۡهِم بِوَكِيلٍ

همانا ما اين كتاب [قرآن مجيد] به حق براي [رهنمايي] مردمان بر تو نازل كرديم، و هركس كه هدايت شود، به نفع خود او است، و كسي كه گمراه شود، جز اين نيست كه به زيان خود گمراه شده است، و تو مسؤول آنان نيستي

تَنزِيلُ ٱلۡكِتَٰبِ مِنَ ٱللَّهِ ٱلۡعَزِيزِ ٱلۡعَلِيمِ

نزول اين كتاب [قرآن كريم] از طرف الله پيروزمند دانا است

تَنزِيلٞ مِّنَ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

اين [قرآن كتابي است] كه از طرف الله بخشايندة مهربان نازل شده است

كِتَٰبٞ فُصِّلَتۡ ءَايَٰتُهُۥ قُرۡءَانًا عَرَبِيّٗا لِّقَوۡمٖ يَعۡلَمُونَ

كتابي است كه آياتش توضيح داده شده است، قرآني است [به زبان] عربي براي مردمي كه مي‌دانند

بَشِيرٗا وَنَذِيرٗا فَأَعۡرَضَ أَكۡثَرُهُمۡ فَهُمۡ لَا يَسۡمَعُونَ

بشارت آور، و بيم دهنده است، [و با آنهم] بيشتر آنان روي گردان شدند، و [قول حق را] نمي‌شنوند

وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ لَا تَسۡمَعُواْ لِهَٰذَا ٱلۡقُرۡءَانِ وَٱلۡغَوۡاْ فِيهِ لَعَلَّكُمۡ تَغۡلِبُونَ

و كساني كه كافر شدند گفتند: به اين قرآن گوش فرا ندهيد، و [در هنگام تلاوت آن] ياوه سرايي كنيد، تا شايد غالب شويد

إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ بِٱلذِّكۡرِ لَمَّا جَآءَهُمۡۖ وَإِنَّهُۥ لَكِتَٰبٌ عَزِيزٞ

به يقين كساني كه به قرآن بعد از آنكه [براي هدايت شان] آمد، كافر شدند، [به عذاب سختي گرفتار مى‌شوند]، و [قرآن] كتاب عزيزي است

لَّا يَأۡتِيهِ ٱلۡبَٰطِلُ مِنۢ بَيۡنِ يَدَيۡهِ وَلَا مِنۡ خَلۡفِهِۦۖ تَنزِيلٞ مِّنۡ حَكِيمٍ حَمِيدٖ

كه هيچ گونه باطل كنندة نه در گذشته داشته است، و نه در آينده خواهد داشت، [زيرا] از طرف ذات با حكمت و ستودة نازل شده است

وَلَوۡ جَعَلۡنَٰهُ قُرۡءَانًا أَعۡجَمِيّٗا لَّقَالُواْ لَوۡلَا فُصِّلَتۡ ءَايَٰتُهُۥٓۖ ءَا۬عۡجَمِيّٞ وَعَرَبِيّٞۗ قُلۡ هُوَ لِلَّذِينَ ءَامَنُواْ هُدٗى وَشِفَآءٞۚ وَٱلَّذِينَ لَا يُؤۡمِنُونَ فِيٓ ءَاذَانِهِمۡ وَقۡرٞ وَهُوَ عَلَيۡهِمۡ عَمًىۚ أُوْلَـٰٓئِكَ يُنَادَوۡنَ مِن مَّكَانِۭ بَعِيدٖ

و اگر قرآن را به زبان عجمي مي‌فرستاديم، هرآيينه مي‌گفتند: چرا آياتش به وضوح بيان نشده است، آيا كتابي است به زبان عجمي، و [مخاطبان آن] عربي زبان، [اي پيامبر!] بگو: [اين قرآن] براي كساني كه ايمان آورده اند، [چه عربي باشند و چه عجمي] وسيلة هدايت و شفايي است، و كساني كه [به آن] ايمان نمي‌آورند، در گوشهاي شان سنگيني است، و آن [قرآن] براي آنان [سبب] كور دلي است، اينان [گويا] از راه دوري نداء داده مي‌شوند

ٱللَّهُ ٱلَّذِيٓ أَنزَلَ ٱلۡكِتَٰبَ بِٱلۡحَقِّ وَٱلۡمِيزَانَۗ وَمَا يُدۡرِيكَ لَعَلَّ ٱلسَّاعَةَ قَرِيبٞ

الله است كه كتاب و ميزان را به حق نازل كرده است، و تو چه ميداني شايد قيامت نزديك باشد

وَكَذَٰلِكَ أَوۡحَيۡنَآ إِلَيۡكَ رُوحٗا مِّنۡ أَمۡرِنَاۚ مَا كُنتَ تَدۡرِي مَا ٱلۡكِتَٰبُ وَلَا ٱلۡإِيمَٰنُ وَلَٰكِن جَعَلۡنَٰهُ نُورٗا نَّهۡدِي بِهِۦ مَن نَّشَآءُ مِنۡ عِبَادِنَاۚ وَإِنَّكَ لَتَهۡدِيٓ إِلَىٰ صِرَٰطٖ مُّسۡتَقِيمٖ

و اين چنين از امر خود، روحي را [كه قرآن مجيد باشد] به سوي تو وحي نموديم، تو [پيش از نزول قرآن] نمي‌دانستي كه كتاب چيست، و نه [مي‌دانستي كه] ايمان چيست؟ ولي ما آنرا نوري قرار داديم كه به وسيلة آن هر كسي از بندگان خود را كه خواسته باشيم، هدايت مي‌كنيم، و به يقين تو [مردم را] به راه راست هدايت مي‌نمايي

حمٓ

حا، میم

وَٱلۡكِتَٰبِ ٱلۡمُبِينِ

سوگند به كتاب مبين

إِنَّا جَعَلۡنَٰهُ قُرۡءَٰنًا عَرَبِيّٗا لَّعَلَّكُمۡ تَعۡقِلُونَ

به يقين ما آنرا قرآني [به زبان] عربي گردانيديم تا باشد كه انديشه نماييد

وَإِنَّهُۥ فِيٓ أُمِّ ٱلۡكِتَٰبِ لَدَيۡنَا لَعَلِيٌّ حَكِيمٌ

و به يقين اين قرآن در لوح محفوظ در نزد ما بلند مرتبه و با حكمت است

وَقَالُواْ لَوۡلَا نُزِّلَ هَٰذَا ٱلۡقُرۡءَانُ عَلَىٰ رَجُلٖ مِّنَ ٱلۡقَرۡيَتَيۡنِ عَظِيمٍ

و گفتند: چرا اين قرآن بر شخص بزرگي از اين دو شهر [كه مكه و طائف باشد] نازل نگرديد

وَٱلۡكِتَٰبِ ٱلۡمُبِينِ

قسم به كتاب [قرآن] مبين

إِنَّآ أَنزَلۡنَٰهُ فِي لَيۡلَةٖ مُّبَٰرَكَةٍۚ إِنَّا كُنَّا مُنذِرِينَ

به يقين ما اين كتاب را در شب مباركي نازل كرديم، زيرا كه ما هشدار دهنده بوديم

تَنزِيلُ ٱلۡكِتَٰبِ مِنَ ٱللَّهِ ٱلۡعَزِيزِ ٱلۡحَكِيمِ

نزول اين كتاب از طرف الله پيروزمند با حكمت است